Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Blog Job van Velsen – Zoveel kansen om het goed te doen!

Een grote meerdaagse werkconferentie op Bonaire maakte me dankbaar en trots dat ik prachtige verhalen mocht horen. Ik zag hoe energie en passie hand in hand gaan en omgezet worden in concrete acties en interventies. Het geeft me een ongekend gevoel van hoop en vertrouwen in wat we met elkaar kunnen bereiken als we dat willen. En ik besefte dat we als (brede) school of kindcentrum werkelijk het verschil kunnen, nee moeten maken voor al die kinderen.

Begin december was er op Bonaire, sinds 10-10-10 onderdeel van Nederland, een grote, meerdaagse werkconferentie over huiselijk geweld en kindermishandeling. Deze conferentie die online gevolgd werd door zo’n 200 professionals en beleidsmakers op Bonaire, Curaçao, Aruba, Sint Maarten, Statia en Saba, was georganiseerd door de werkgroep No Mas No More. Dit jaar voor het eerst samen met de inter-eilandelijke TaskForce Kinderrechten en in samenwerking met diverse ministeries en Unicef.

Bijna vier dagen lang mocht ik gedurende deze conferentie de gesprekken aan tafel leiden, gesprekken over belangrijke thema’s zoals vrouwenopvang, monitoring, positief opvoeden, samenwerking en brede school. Vaak aan de hand van aansprekende voorbeelden, keynotes, onderzoeken of eigen ervaringen. Ieder tafelgesprek, zo’n 10 in totaal, leverde een gezamenlijke gouden tip van de gasten aan tafel op die werkgroepen op basis van urgentie en impact in hun actieplannen voor 2022 zullen gaan verwerken. Want het mooie is, na de conferentie gaan alle (ei)landen zo integraal mogelijk aan de slag, gebruikmakend van de bagage en inspiratie die de tafelgesprekken, video’s, voorbeelden enzovoorts hebben opgeleverd.

Na de conferentie gaan alle (ei)landen zo integraal mogelijk aan de slag,

Archell Thomson, storyteller, theatermaker én geboren op Curaçao was gedurende de dagen tafelheer. Hij kondigde de gasten aan, zorgde dat de interessantste chats van deelnemers aan tafel werden besproken en reageerde vanuit Antilliaans perspectief van tijd tot tijd en altijd vanuit zijn hart op de gesprekken aan tafel. Archell was de afgelopen dagen voor mij een geweldige side kick waarmee het niet alleen heel prettig samenwerken was, maar die mij ook verrijkt heeft met veel nieuwe inzichten in de cultuur van Caribisch Nederland.

Archell heeft als kind zelf te maken gehad met kindermishandeling en huiselijk geweld. Hij is, zoals je dat zegt, een ervaringsdeskundige. Van die persoonlijke ervaringen heeft hij een voorstelling gemaakt met als titel Stop the Beating. Een voorstelling met als doel het gesprek aan te gaan over het slachtoffer, het mishandelde kind, maar ook over de rol van de dader, die zelf vaak ook weer een slachtoffer is. Tijdens de conferentie heeft Archell deze voorstelling met een leerling van het MBO op Bonaire opgevoerd.

Wat de voorstelling extra bijzonder maakt: na afloop gaan beide acteurs in gesprek met het publiek. Ik heb de voorstelling zowel op Bonaire als in Rotterdam, in een buurthuis op het Afrikaanderplein, gezien, en was beide keren enorm onder de indruk van de betrokkenheid en vooral de openheid van het publiek. Hoe mensen, eigenlijk wildvreemden van elkaar, met elkaar in gesprek gaan, ervaringen delen, elkaar ter plekke adviezen geven.

‘Oordeel liever niet, zie en benoem ook de dingen die goed gaan want die zijn er altijd’

Er was gedurende de conferentie veel aandacht voor actuele initiatieven. Het is bijvoorbeeld geweldig te zien hoe Aruba werkt aan de beschermingscode, eigenlijk een veel mooiere naam dan het woord meldcode dat wij hier in Nederland gebruiken. En hoe de Kindertelefoon zo ondertussen op alle eilanden ingevoerd is of op korte termijn ingevoerd wordt. En hoe op Bonaire bevlogen mensen van een women shelter, een opvanghuis voor vrouwen, dag in dag uit klaarstaan voor vrouwen en hun kinderen die vanwege bedreiging en geweld hun huis moesten ontvluchten. Gedreven en bekwame professionals die ook vol tact in gesprek gaan met een huilende vader die aan het hek van datzelfde opvanghuis vol spijt hun vrouw willen spreken, zoals één van de sprekers vertelde. ‘Oordeel liever niet, zie en benoem ook de dingen die goed gaan want die zijn er altijd’, was de gouden tip die meegegeven werd naar aanleiding van dit thema.

En dit allemaal in de context van wonen op een eiland. Waar iedereen elkaar kent, nieuws zich razendsnel verspreid. Zo vertelde Archell dat hij als kind, toen hij de politie vertelde dat hij thuis door zijn vader werd geslagen, door de dienstdoende agent te horen kreeg dat die zijn vader nog van vroeger, als leider bij de scouting, kende. En dat hij Archell wel even snel naar huis zou brengen. Want hoe haalde hij het in zijn hoofd om zijn vader te beschuldigen van mishandeling? Wat dat betreft, leven op een eiland kent zo zijn voordelen maar in geval van huiselijk geweld en kindermishandeling is het eiland soms wel erg klein.

Rode draad door de dagen heen was toch wel het belang, of zelfs de noodzaak als organisaties als inter-eilandelijk samen te werken, zo mooi verwoord door het gezegde It takes an island to raise a child.  Ook daar kwamen een aantal aansprekende voorbeelden van langs, maar ook de knelpunten werden niet uit de weg gegaan.

En nu is het dus bijna Kerstmis. Hét feest van vrede en verzoening, van licht in de duisternis

En nu is het dus bijna Kerstmis. Hét feest van vrede en verzoening, van licht in de duisternis. Daar moest ik allemaal aan denken, wachtend op Flamingo Airport, de luchthaven van Bonaire. En ik besefte op dat moment, natuurlijk door alle verhalen en ervaringen van de conferentie, dat er zoveel kinderen en ouders zijn die niet zo’n warme en vrolijke kerst zullen hebben. Die leven in armoede en lijden onder geweld. Maar ik besefte ook dat er overal ter wereld altijd weer professionals zijn waar die kinderen en ouders terecht kunnen, die op zoek gaan naar oplossingen, noodopvang of andere hulp. Ondanks alle ellende die Covid met zich meebrengt. De conferentie heeft dat meer dan 100 procent bewezen.

Ik ben dan ook dankbaar en trots dat ik al die verhalen mocht horen, daarover in gesprek mocht gaan. Te zien hoe energie en passie hand in hand gaan en omgezet worden in concrete acties en interventies. Het geeft me een ongekend gevoel van hoop en vertrouwen in wat we met elkaar kunnen bereiken als we dat willen. En op dat moment, daar op die luchthaven, besefte ik ook dat we als (brede) school of kindcentrum werkelijk het verschil kunnen, nee moeten maken voor al die kinderen. ‘Zoveel kinderen die nog komen, zoveel kansen op het goed te doen,’ schreef Wouter Stips ooit in een toepasselijk gedicht. En zo is het maar net. Er zijn zoveel kansen om het goed te doen! Laten we met elkaar, ook in het nieuwe jaar, die kansen vooral pakken!

Ik wens mede namens Zosja en mede-hoofdredacteur Marike Vroom, jullie en vooral alle kinderen in het Caribisch én Nederlandse gedeelte van Nederland, gezellige en mooie kerstdagen. Met in het nieuwe jaar veel voorspoed en geborgenheid.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.