Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Het begon zo mooi…..

2015: samen in één gebouw: twee basisscholen, twee klassen van het VO, kinderopvang, peuterspeelzaal en bso. Het zou een mooi IKC worden… maar helaas.  De partijen kenden elkaar niet echt en de samenwerking werd stopgezet.

Els Baauw

In augustus 2015 ging de eerste paal de grond in voor het eerste integrale kindcentrum in Elburg. In december van datzelfde jaar werd het gebouw opgeleverd. Twee basisscholen, twee klassen van het voortgezet onderwijs, kinderopvang, peuterspeelzaal en bso zouden het gebouw gaan ‘bewonen’. Kansrijk om met elkaar de goede dingen voor kinderen te gaan doen. Om doorlopende leer- en ontwikkellijnen te gaan realiseren. Om een zo compleet mogelijk aanbod te kunnen doen aan kinderen en ouder/verzorgers.

Businesscase

Natuurlijk hadden we de bouw goed voorbereid door onder meer een businesscase te schrijven, keuzes voor de indeling en materialen te maken, een naam voor het gebouw te bedenken, etc. Ook hadden we de integrale samenwerking goed voorbereid. Dachten we. Maar na verloop van tijd bleek dat niet het geval te zijn. De stip stond aan de horizon: alle kinderen in Elburg profiteren van onze samenwerking. Later werd duidelijk dat we daar allemaal onze eigen betekenis aan gaven. We hadden niet naar elkaar toe uitgesproken wat ‘samenwerking’ omvatte, wat ‘profiteren’ betekende, over welke ‘kinderen’ we het hadden. De stip kon dus vrij geïnterpreteerd worden. En daar ging het mis.

Praktische zaken

We organiseerden een gezellige kennismakingsbijeenkomst voor alle teamleden, we maakten een gezamenlijke jaarplanning, een rooster wie de afwasmachine wanneer moest in- en uitpakken. Dus eigenlijk vooral praktische zaken. Wij dachten dat daarmee de échte samenwerking wel zou volgen. Maar niets was minder waar.

Verschillen

Al snel bleek, dat we elkaar niet écht kenden. We wisten niet veel van elkaars culturen, hoe de financieringsstromen in de verschillende sectoren liepen, wat de verschillen in regelgeving en toezichtkaders waren, wat de afzonderlijke kernwaarden waren. Dus moest het achteraf bezien eigenlijk wel mis gaan. We hadden ons niet verdiept in elkaar; onvoldoende vragen aan elkaar gesteld en daardoor dus niet goed geluisterd naar de antwoorden. We dachten dat we elkaar kenden maar dat bleek, hoe pijnlijk ook, niet zo te zijn. Onderwijs en opvang zijn immers totaal verschillende werkvelden. En ook scholen onderling verschillen ten opzichte van elkaar. 

Loslaten

Het gevolg was dat we de samenwerking los lieten. Iedere partner voor zich ging weer het eigen ding doen. De droom spatte uiteen. Nu, zo’n vijf jaar later gaan we voor de herkansing. We gaan het anders aanpakken, dat staat vast. Met de lessons learned in de hand….  In de volgende blog vertel ik hoe we dat doen. 

Els Baauw
Els Baauw
Els Baauw heeft haar sporen verdiend in zowel de kinderopvang (als docent Pedagogisch Werk bij Landstede) als het primair onderwijs. Ze werkt nu als directeur aan de Admiraal van Kinsbergenschool in Elburg en werkt daar aan de vorming van een educatieve voorziening/IKC in het eigen gebouw. Ter ondersteuning daarvan volgt ze de opleiding ‘ Leerarrangement kindcentrum’ bij bureau Kikken.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.