Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Blog Samir Bashara – Eén school voor alle soorten en maten

Lief Den Haag, vroeger was alles niet beter. Het was wél simpeler. De wereld bestond uit ‘het Oosten’, ‘het Westen’ en ‘de Derde Wereld’. Het CDA ging ‘over links’ of ‘over rechts’. Bij voetbal won (na twee keer 45 minuten) Duitsland. En nog zo wat van die dingen. Overzichtelijk hè?
bBlog-Samir-Bashara-Zo-kom-je-tot-echte-vernieuwing-in-de-opvang
Samir Bashara

Je had in die tijd ook maar twee soorten mensen. Je had ‘volwassenen’ en ‘kinderen’. Als wij volwassenen gingen werken, huishouden of iets daar tussenin, dan brachten wij onze kinderen bij voorkeur onder op één locatie, waar zij in cohorten van pakweg 25 stuks werden overgeleverd aan de kunsten en kunde van één van ons. Natuurlijk, ze (de kinderen) kwamen ook toen al in uiteenlopende soorten en maten, maar dat gegeven werd in de regel op vakkundige wijze genegeerd. Kinderen gingen ‘gewoon naar school’. Regel 1 was dat ‘school’ alles bood wat kinderen nodig hadden. Regel 2 was dat als dit niet zo was, regel 1 automatisch in werking trad en het probleem dus bij het kind moest liggen.

Dit systeem ging een tijdje goed. Tot dat het niet meer goed ging.

Steeds meer kinderen bleven achter bij de statistische verwachtingen

Steeds meer kinderen bleven toch wel erg achter bij de statistische verwachtingen van het vooruitgangsdenken. Langzaam maar zeker daagde het besef dat de verschillende soorten en maten aan kinderen misschien wel verschillende soorten en maten aan voorzieningen vroegen. Regel 1 kwam onder druk te staan, want regel 2 bleek onzin. Dit kon zo niet langer. Er moest iets gebeuren dus gebeurde er ook iets. Den Haag, jij greep in en veranderde het systeem. Er kwamen ‘soort’-scholen en ‘maat’-scholen. Voortaan was er ‘voor elk kind’ wel ergens ‘een school’. Dat klonk helemaal niet gek. Daar had jij goed over nagedacht.

Dit systeem ging een tijdje goed. Tot dat het niet meer goed ging.

Het gevolg was een tweedeling waardoor kinderen met een label makkelijk buiten het reguliere onderwijs vielen.

Al snel werden er een beetje veel kinderen gelabeld als een ‘soort’- of ‘maat’-kind. Een beetje erg veel zelfs. Het gevolg was dat er een soort tweedeling ontstond waardoor kinderen met een label wel erg makkelijk buiten het reguliere onderwijs vielen, wat niet goed was voor die kinderen én niet goed voor dat reguliere onderwijs. Dus je greep weer in en veranderde het systeem. Het onderwijs moest ‘passend’ worden. Over de volle breedte moesten zoveel mogelijk kinderen weer in het reguliere onderwijs een plekje krijgen. En gemeenten moesten dat gaan monitoren.

Dit systeem…

…is iets waar we het nog wel een keer over gaan hebben. Want toegegeven: het klinkt allemaal wederom helemaal niet gek, je hebt het leuk bedacht en er zit ook echt wel wat in. Je bent alleen een beetje vergeten om het echt uit te werken. En nu zitten wij ermee. Maar goed, gedaan is gedaan. Grijp nou niet meteen wéér in, maar laten we voor de verandering eens echt de tijd nemen om er wat van te maken.

Laten we voor de verandering eens echt de tijd nemen om er wat van te maken.

Want wij zijn niet voor één gat te vangen, dat weet je. Wij in Hoorn hebben op deze nieuwste verandering iets heel moois gevonden, al zeggen wij het zelf. We hebben eigenlijk al jouw (toch ietwat warrige) ideeën bij elkaar gepakt en daar één logisch geheel van proberen te maken. Hoe? Door al onze ‘soort’- en ‘maat’-scholen bij elkaar te brengen en ze samen één integraal kinder- en expertisecentrum (het IKEC) te laten vormen. Eén school waar kinderen van alle soorten en maten, al dan niet tijdelijk terecht kunnen. Maar tegelijkertijd een centrum met de E van ‘expertise-functie’. Een centrum dat er continu mee in de weer is het reguliere onderwijs zo goed mogelijk te helpen zélf in staat te geraken om deze kinderen te bieden wat ze nodig hebben. Mooi hè? Het beste van twee werelden, om het weer een beetje simpel te maken.

Hoe ze het klaarspelen? Pure volharding. Want zoals ik in eerdere columns al betoogde, maak jij het ze niet bepaald makkelijk. Maar dat is een discussie voor een ander moment. Voor nu zou ik zeggen: kom een keer kijken en laat je inspireren.

Duitsland wordt overigens gewoon kampioen. Sommige dingen veranderen nooit.

Lief Den Haag, een kernvraag die beleidsmakers zichzelf continu moeten blijven stellen: hoe zouden wij de wereld inrichten wanneer wij vandaag opnieuw mochten beginnen? Want alleen dan komen we zo af en toe nog eens tot echte vernieuwing. Nietwaar? Precies. Lees de vorige blog van Samir.  
Samir Bashara
Samir Bashara
Samir Bashara is wethouder voor GroenLinks in Hoorn en maakt deel uit van de kopgroep Wethouders bij PACT voor Kindcentra. Hij heeft onderwijs en jeugdbeleid in zijn portefeuille en speelde een rol in de vooruitstrevende positie van Hoorn bij de ontwikkeling van IKC’s en het IKEC. Waar hij voor staat: een geïntegreerd onderwijs- en jeugdvoorzieningenstelsel van wereldklasse.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.